De voormannen van Archief 2.0 kennen geen twijfel. Door het web 2.0 te omarmen kunnen archieven hun publieksbereik enorm vergroten. En vervolgens gaat dat publiek ons ook nog eens helpen onze collecties beter toegankelijk te maken, zo is hun overtuiging. Bijvoorbeeld door de foto's die wij op Flickr zetten van commentaar te voorzien en te taggen.
Het Nationaal Archief heeft daar niet zo lang geleden een experiment mee gedaan. De uitkomsten geven stof tot nadenken. In een half jaar tijd had hun photostream meer dan een miljoen pageviews. Maar het aantal relevante comments viel tegen: 'Bij slechts een minderheid van de foto’s worden door de eindgebruiker door middel van comments relevante gegevens over locatie, datum en personen toegevoegd waarmee beschrijvingen op de beeldbank aangevuld kan worden', aldus het evaluatieverslag Taking pictures to the public. Als het ging om de tags die het publiek had toegevoegd, was men wel enthousiast. Naar de bruikbaarheid daarvan wordt nader onderzoek gedaan.
Voor het vergroten van het publieksbereik is Flickr een prima instrument, zo blijkt uit de pilot van het Nationaal Archief. Maar geldt dat ook voor andere 2.0-toepassingen? Neem de Kaat Mosselblog die we in september en oktober hebben bijgehouden. In oktober hebben we daarop 1455 unieke bezoekers ontvangen - dat is een behoorlijk aantal, vergelijkbaar met wat de Brandgrenssite maandelijks trekt. Bovendien hebben we inhoudelijke respons gekregen, in de vorm van reacties op de blogposts en e-mails, iets wat bij de website weinig gebeurt.
Maar het eigenlijke doel - bezoekers naar onze hoofdsite lokken - hebben we niet gehaald. We kregen nauwelijks verwijzingen vanaf de blog op onze eigen site. Het omgekeerde gebeurde wel. Daar komt bij dat het onderhouden van de blog een forse inspanning vroeg. We hebben elke dag een bericht geplaatst en één bericht was al gauw 4 uur werk. Daarnaast liep er nog een stevige publiciteitscampagne, om aandacht te vragen voor het weblog. Toen die publiciteit wegviel en we geen nieuwe berichten meer plaatsten, daalde het aantal unieke bezoekers naar 450 per maand.
Nu hebben we de lat wel behoorlijk hoog gelegd voor onszelf. Twee of drie keer per week een nieuw bericht was waarschijnlijk ook genoeg geweest. En was al die research echt nodig? Misschien hadden de bezoekers ook genoegen genomen met wat minder diepgang. Ik schreef het al: ik heb gemengde gevoelens
Maar het eigenlijke doel - bezoekers naar onze hoofdsite lokken - hebben we niet gehaald. We kregen nauwelijks verwijzingen vanaf de blog op onze eigen site. Het omgekeerde gebeurde wel. Daar komt bij dat het onderhouden van de blog een forse inspanning vroeg. We hebben elke dag een bericht geplaatst en één bericht was al gauw 4 uur werk. Daarnaast liep er nog een stevige publiciteitscampagne, om aandacht te vragen voor het weblog. Toen die publiciteit wegviel en we geen nieuwe berichten meer plaatsten, daalde het aantal unieke bezoekers naar 450 per maand.
Nu hebben we de lat wel behoorlijk hoog gelegd voor onszelf. Twee of drie keer per week een nieuw bericht was waarschijnlijk ook genoeg geweest. En was al die research echt nodig? Misschien hadden de bezoekers ook genoegen genomen met wat minder diepgang. Ik schreef het al: ik heb gemengde gevoelens
